Onder 2.8. Parket bij de Hoge Raad 10 maart 2017

De opkomst van intensieve vormen van veehouderij heeft geleid tot een toename van geurhinder. Ter ondersteuning van het bevoegd gezag bij de vergunningverlening zijn richtlijnen voor het beoordeling van stankoverlast vanuit veehouderijen gepubliceerd, voor het eerst in 1971. Deze richtlijn is in 1976, in 1985 (Brochure veehouderij en hinderwet 1985) en in 1996 (Richtlijn veehouderij en stankhinder 1996) herzien. In 1985 is ook een rapport gepubliceerd ten behoeve van de beoordeling van cumulatie van gelijktijdige geuremissies vanuit verschillende veehouderijen . Deze richtlijnen hebben ertoe bijgedragen dat in de vergunning op grond van de Wet milieubeheer meestal slechts is voorzien in een ruimtelijke scheiding tussen enerzijds de veehouderij en anderzijds het geurgevoelige object (bijvoorbeeld een woning). Deze ruimtelijke scheiding behelst geen fysieke maatregelen, zoals een scheidingswand of afzuiginstallatie, maar een minimumafstand, die grafisch wordt vormgegeven als een zogenaamde ‘stankcirkel’. Voor sommige diercategorieën zoals varkens en kippen, is deze minimumafstand het resultaat van een berekening met variabelen, zoals het gehouden aantal dieren en het toegepaste stalsysteem. Voor andere diercategorieën geldt een ‘vaste’ minimumafstand rondom het bedrijf. De straal van de stankcirkel bepaalt in dit systeem de uitbreidingsmogelijkheden van het desbetreffende veehouderijbedrijf: voor het milieuaspect ‘geurhinder’ is uitbreiding toegestaan mits binnen de ‘stankcirkel’ geen geurgevoelige objecten zijn gelegen .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a3377ac0bb6366583166f9fd4e9ab439b007e5e6b7d441bc00f31118c737fd61 | shasum -a 256