Onder 3.14 Parket bij de Hoge Raad 31 maart 2017

Het systeem van fictieve betekening staat echter op gespannen voet met het belang van de geëxploteerde om daadwerkelijk en tijdig in kennis te worden gesteld van de inhoud van het exploot en om – desgewenst – verweer te voeren (en aldus met het in art. 6 EVRM gewaarborgde recht van toegang tot de rechter en het recht op hoor en wederhoor). In een systeem van reële betekening (ook wel effectieve betekening genoemd), zoals dat in Duitsland en het Verenigd Koninkrijk geldt, worden deze belangen van de geëxploteerde wel vooropgesteld en moet het te betekenen stuk de gedaagde wel bereikt hebben om effect te kunnen sorteren. Overigens wordt ook in het Nederlandse systeem wel in enige mate rekening gehouden met de belangen van de geëxploteerde. Zo is op grond van de voor EU-lidstaten geldende BetVo-II de fictieve betekening of de remise au parket niet langer toegestaan. Reële betekening waarbij het te betekenen stuk de gedaagde bereikt moet hebben, is daar het uitgangspunt. Daarnaast is Nederland partij bij diverse multi- en bilaterale (rechtshulp)verdragen die (mede) betrekking hebben op internationale betekening. Deze verdragen, waarvan het Haags Betekeningsverdrag 1965 de bekendste is, laten het systeem van fictieve betekening, zoals neergelegd in art. 55 RvNL, in beginsel onaangetast, maar bevatten wel diverse waarborgen voor het respecteren van de belangen van de geëxploteerde (vgl. bijv. art. 15 en 16 van het Haags Betekeningsverdrag 1965). Illustratief zijn de navolgende passages uit de MvT op de Goedkeuringswet betreffende het Haags Betekeningsverdrag 1965:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec62cb8f0310b4356b80719e5f840b4d7d3af67286b939d06f0b71805c2fbb29 | shasum -a 256