Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 31 maart 2017

Deze klachten falen. De rechtbank heeft in haar vonnis van 13 september 2006 geoordeeld (i) dat het redelijk is het perceel aan [verweerder 1] voor de waarde in verpachte staat toe te scheiden nu de grond aan hem is verpacht, en (ii) dat het redelijk is dat het risico dat de derde terecht de eigendom door verjaring claimt op [verweerder 1] rust, nu hij het als pachter in zijn macht had de gestelde lopende verjaring te stuiten en dat kennelijk heeft nagelaten (zie hiervoor onder 1.5). Bedoeld ‘risico’ hield derhalve in dat tegenover de bij de uiteindelijke verdeling aan [verweerder 1] toe te rekenen of toegerekende waarde van het perceel (de waarde van het perceel in verpachte staat) geen eigendom van het perceel zal blijken te staan. In hoger beroep was inmiddels – in cassatie onbestreden – vast komen te staan dat het perceel niet meer tot de onverdeeldheid behoorde en dat het risico zich zou verwezenlijken. Tegen die achtergrond oordeelde het hof dat de grief van [eiseres] , waarmee zij toedeling aan [verweerder 1] naar een hogere waarde (in onverpachte staat) beoogde, belang miste nu voor toewijzing van het meerdere (een hogere overbedelingsvordering) geen grondslag aanwezig was omdat inmiddels vaststond dat het perceel niet meer tot de onverdeeldheid behoorde en dus niet tegen een hogere waarde (in onverpachte staat) in verdeling kon worden gebracht, terwijl ook de door de rechtbank aangevoerde risicoverdeling – die immers gebaseerd was op [verweerder 1] Kuipers rol als pachter en waarmee de waarde in verpachte staat derhalve onverbrekelijk verbonden was – geen grondslag bood voor toewijzing van het meerdere. Het hof heeft aldus niet de grenzen van de rechtsstrijd miskend en het oordeel is evenmin anderszins onjuist of onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/548deef134d2cc4c254ddee3985e592f1f0ee09449d86212912cac45b002abae | shasum -a 256