Onder 2.13. Parket bij de Hoge Raad 7 april 2017

Het argument van continuïteit in de verzorging en opvoeding kan, na gegrondbevinding van de middelonderdelen I.1 en I.2, de beslissing van het hof tot bepaling van de hoofdverblijfplaats van de zoon bij de adoptief-moeder niet langer dragen: in cassatie kan niet worden uitgegaan van de omstandigheid dat de zoon langer dan twee jaar zijn hoofdverblijfplaats bij de adoptief-moeder heeft. Het continuïteitsargument zal dus opnieuw door een feitenrechter moeten worden beoordeeld en gewaardeerd. Anders dan het verweerschrift in cassatie (punt 9) suggereert, kan de Hoge Raad de zaak niet zelf afdoen met het argument dat de zoon op het tijdstip waarop de bestreden beschikking werd uitgesproken al bijna tien maanden zijn hoofdverblijf had bij de adoptief-moeder. Nog daargelaten of die stelling van de adoptief-moeder feitelijk juist is, hetgeen in cassatie niet kan worden onderzocht, gaat het in deze echtscheidingszaak om een eerste vaststelling van de hoofdverblijfplaats door de rechter; niet om een wijziging van een eerder vastgestelde verblijfplaats. De verblijfplaats van de zoon tussen de beschikking in eerste aanleg en die in tweede aanleg behoeft niet beslissend te zijn. Als het gaat om de continuïteit van de verzorging en opvoeding, kan de rechter (na verwijzing) evengoed een argument ontlenen aan de stelling van de biologische moeder dat partijen ten tijde van hun uiteengaan nog voor ogen hadden dat het verblijf van de adoptief-moeder bij haar moeder in [plaats B] slechts tijdelijk van aard zou zijn en dat er daarna een co-ouderschap zou komen waarbij partijen in elkaars buurt zouden (gaan c.q. blijven) wonen . Een nieuwe beoordeling door een feitenrechter is daarom nodig.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6dc0435d834825b3b2c54aa724ea497f5abc9673b7f64b953cd570715cf3a41b | shasum -a 256