Onder 2.2 Parket bij de Hoge Raad 7 april 2017

De stellingen van Agib houden, kort samengevat, het volgende in. SGD c.s. handelen in strijd met art. 6 van de Mededingingswet (Mw), door in de onder 1.10-1.11 genoemde reglementen, protocollen en modelovereenkomsten te bepalen dat URA-middelen alleen mogen worden voorgeschreven door de één-op-één dierenarts van een veehouder. Nu de praktijk is dat de één-op-één dierenarts geen recepten uit wil schrijven maar de URA-middelen direct zelf uit eigen voorraad levert aan de veehouder, betekent dit dat Agib feitelijk geen URA-middelen meer kan leveren aan veehouders. Als de veehouder toch om een recept vraagt (op grond waarvan Agib zou kunnen leveren), dan worden door de dierenarts drempelverhogende maatregelen genomen, zoals het rekenen van hoge kosten voor het uitschrijven van het recept, en levert dit een verstoring van zijn (afhankelijke) relatie met de dierenarts op. Bovendien wordt door SGD c.s. aan de veehouder gesuggereerd dat sprake is van een wettelijke verplichting om de URA-middelen bij de één-op-één dierenarts af te nemen en wordt gedreigd met sancties en een melding aan het OM, de NVWA of andere opsporingsinstanties indien van een andere aanbieder, zoals Agib, URA-middelen worden afgenomen. Er bestaat volgens Agib geen rechtvaardiging voor de door SGD c.s. gehanteerde regel. De één-op-één relatie tussen dierenarts en veehouder wordt door de wet alleen voorgeschreven ten aanzien van antibiotica, maar niet ten aanzien van URA-middelen. Dat duidelijk sprake is van het doel om de mededinging te beperken, volgt volgens Agib uit het ‘5 Punten Plan’.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b10a97c512343e76c6951dfb30fbfc22f13216cdb1de4697d3b8cf4f26157bef | shasum -a 256