Alinea 74 Parket bij de Hoge Raad 7 april 2017

Waar het onderdeel aanvoert dat het hof de omstandigheid dat de splitsingsakte van 23 juli 2012 ten overstaan van een notaris tot stand is gekomen “bepalend” heeft geacht voor zijn oordeel dat er in de onderhavige zaak sprake is van een toerekenbare schijn van volmachtverlening, gaat het uit van een verkeerde lezing van voormelde overweging. Uit de door het hof gebezigde woorden “dit geldt te meer” volgt immers dat deze overweging een aanvullend argument vormt, dat ’s hofs eerdere oordeel dat [verweerders] in het licht van de omstandigheden van het geval mochten aannemen dat [eisers] [betrokkene 3] kennelijk hadden gevolmachtigd (38). Daarbij geldt, voor zover het bestreden oordeel van het hof al als een zelfstandige grond dient te worden beschouwd, dat onderdeel 2 bij gebrek aan belang niet tot cassatie kan leiden. De conclusie van het hof dat de grieven 2 en 5 van [verweerders] slagen en de gevorderde verklaring voor recht moet worden afgewezen, wordt immers zelfstandig gedragen door zijn - rechtens juiste en voldoende gemotiveerde - oordeel dat [verweerders] mochten aannemen dat [eisers] [betrokkene 3] een toereikende volmacht hadden verleend. Dat oordeel is mijns inziens door onderdeel 1 tevergeefs bestreden (39).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bdbec7285bb29ca6608bcad4ffc5aa1593085b52ea7fc9ac476ab11d737bddc | shasum -a 256