Alinea 76 Parket bij de Hoge Raad 7 april 2017

In dit verband kan allereerst worden opgemerkt dat de overwegingen uit het arrest van 24 december 1993 waar onderdeel 3 zich op beroept verouderd zijn, in die zin dat de Hoge Raad het toedoenbeginsel - waar de overwegingen over handelen - inmiddels heeft aangevuld met het risicobeginsel (40). Weliswaar heeft op grond van het toedoenbeginsel nog steeds te gelden dat een ‘verklaring van volmacht’ van de notaris een ten overstaan van hem tot stand gekomen akte niet kan gelden als een toedoen van de achterman, doch op grond van het risicobeginsel kan een dergelijke verklaring (of een ander toedoen) van de notaris afhankelijk van de omstandigheden van het geval wel voor rekening en risico van de achterman komen. Dit laatste volgt uit HR 2 december 2011 (41), en werd overigens ook in HR 24 december 1993 reeds met zo veel woorden overwogen (42). Wél geldt daarbij dat “(a)an het optreden van een notaris namens zijn opdrachtgever niet reeds in het algemeen het gerechtvaardigd vertrouwen kan worden ontleend dat een toereikende volmacht was verleend,”(43) Gezien deze voor notarissen geldende ‘contra-indicatie’, zal het steeds van de omstandigheden van het geval afhangen of de door een notaris gewekte schijn van volmachtverlening aan de achterman kan worden toegerekend op grond van het risicobeginsel (44).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bdbec7285bb29ca6608bcad4ffc5aa1593085b52ea7fc9ac476ab11d737bddc | shasum -a 256