Alinea 77 Parket bij de Hoge Raad 7 april 2017

Tegen deze achtergrond is de vraag vervolgens hoe de door onderdeel 2 bestreden overweging van het hof dient te worden opgevat. Ik lees de overweging zo dat het hof gewicht toekent aan het feit dat de gewraakte splitsingsakte een notariële akte is (45). Gezien de (publieke) functie van een notaris bij de totstandkoming van dergelijke aktes, mocht [verweerders] er derhalve op vertrouwen dat de volmacht die expliciet in de akte vermeld stond ook daadwerkelijk was verleend. Anders gezegd: het hof heeft het feit dat het om een notariële akte vermelde volmacht ging kennelijk - in het kader van de in zijn oordeel te betrekken omstandigheden van het geval - als relevante, versterkende omstandigheid (vgl. “Dit geldt te meer") aangemerkt bij de beoordeling van de toepasselijkheid van art. 3:61 lid 2 BW, waarbij het hof het nalaten van [eisers] om commentaar te leveren op de concept-splitsingsakte als grondslag heeft genomen. Dit laatste blijkt ook uit het feit dat het hof reeds op basis van dit nalaten - dus vóór zijn door onderdeel 2 bestreden overweging - tot het oordeel kwam dat bij [verweerders] de schijn van volmachtverlening was gewekt. Aldus gelezen en mede in het licht van hetgeen in de voorgaande alinea is opgemerkt, geeft het oordeel van het hof geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting (in de zin dat het hof de vermelding van de volmacht in de notariële akte als toedoen van [eisers] heeft aangemerkt).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bdbec7285bb29ca6608bcad4ffc5aa1593085b52ea7fc9ac476ab11d737bddc | shasum -a 256