Onder 3.13 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

Niet alleen dat hebben Nanada c.s. in hun cassatieberoep niet scherp in het vizier, zwaar als zij leunen op het overdrachtskarakter van de uitgavecontracten. Er is inmiddels meer. Het door hen bepleite harde onderscheid tussen overdracht en licentie is door de per 1 juli 2015 van kracht geworden Wet auteurscontractenrecht (opgenomen als artt. 25b-25h Auteurswet) in gevallen van suboptimale exploitatie verzacht. Volgens het dwingendrechtelijke (vgl. art. 25h Aw) nieuwe art. 25e Aw – dat onmiddellijke werking heeft en dus ook geldt voor de onderhavige muziekuitgavecontracten (ook al was deze wet nog niet van kracht bij wijzen van het bestreden arrest) – bestaat er bij ontbinding wegens tekortkomingen in de vorm van suboptimale exploitatie of non-usus van zowel overdrachts- als licentiecontracten een uit ongedaanmakingsverbintenissen voortvloeiende rechtsplicht tot retro-overdracht van de uitgever, krachtens het zevende lid zelfs versterkt met een civielrechtelijke boete . De harde caesuur die Nanada c.s. willen zien bij overdracht en licentie lijkt in dat licht niet (meer) aanstonds aan te spreken. De stap die het hof maakt – gevoed door de meer subsidiaire positie van GE in deze procedure – naar een retro-overdrachtsverplichting gebasserd op de redelijkheid en billijkheid is daarmee qua resultaat tot op grote hoogte op een lijn te plaatsen in mijn optiek.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd2e4e43aa50517254e0346695aadefd93696743b622136862e30b14ab387b27 | shasum -a 256