Onder 3.19 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

Dat is in onze zaak in de ogen van het hof aan de hand volgens rov. 3.9. Een duurovereenkomst van strikt genomen misschien wel bepaalde tijd kan zo’n lange duur hebben, dat de materiële gelijkenis met een normaaltype onbenoemde duurovereenkomst voor onbepaalde tijd groter is dan die met een normaaltype duurovereenkost voor bepaalde tijd. Dan ligt het meer voor de hand aansluiting te zoeken bij de in de rechtspraak en literatuur ontwikkelde regels voor duurovereenkomsten van onbepaalde tijd. In rov. 3.9 oordeelt het hof dat je misschien niet in strikte zin kan zeggen dat dit duurovereenkomsten voor onbepaalde tijd zijn, maar dat deze daarmee, gelet op de duur, wel sterke verwantschap vertonen. Niet in strikte zin is kennelijk op te vatten als: formeel gezien weliswaar misschien voor bepaalde tijd, hetgeen dan de duur van het auteursrecht zou moeten zijn (dus 70 jaar na de dood van het laatste te overlijden bandlid), maar gelet op de inmiddels (ten tijde van het wijzen van het hofarrest) al meer dan 44 jarige duur van de eerste contracten uit 1971 (die nog wel even door kan gaan, namelijk met minimaal +70 jaar, omdat alle bandleden nog in leven zijn) in wezen veel meer lijkend op duurovereenkomsten voor onbepaalde tijd. Er zijn niet veel duurovereenkomsten voor onbepaalde tijd met een feitelijke looptijd van meer dan 114 jaar, zodat deze redenering alleen al daarom goed te volgen is. Het is een zo men wil “van overeenkomstige toepassing”- redenering van het hof. Dit verliezen de motiveringsklachten uit het oog. [verweerders] voeren bij s.t. onder 6.5.3 in dit verband volgens mij terecht aan dat de muziekuitgavecontracten voor de bandleden van Golden Earring de facto neerkomen op een levenslange binding (en nog 70 jaar daarna).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd2e4e43aa50517254e0346695aadefd93696743b622136862e30b14ab387b27 | shasum -a 256