Onder 3.24 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

Aan Nanada c.s. kan worden toegegeven dat de enkele verwijzing naar de “eisen van de redelijkheid en billijkheid” best nader had kunnen worden uitgeschreven en dat bij eerste beschouwing een daarop gebaseerde retro-overdracht als verstrekkend kan worden opgevat, maar onbegrijpelijk acht ik dit niet. Ik liet hiervoor in 3.13 al zien dat het qua uiteindelijk resultaat op gelijke voet staat als waartoe op grond van het nieuwe dwingendrechtelijke stelsel uit art. 25e Aw moet worden gekomen bij gehele of gedeeltelijke ontbinding wegens non – of onvoldoende – usus . Het gaat hier in onze zaak om redelijkheid en billijkheid in de vorm van wat wel genoemd wordt post-contractuele goede trouw, een zelfstandige bron van verbintenissen. Ik benadruk dat, omdat een voorafgaande langjarige contractuele band partijen post-contractueel sterk kan nopen zich jegens elkaar te verhouden naar normen van de redelijkheid en billijkheid. In de muziekuitgavecontracten is het uitgaverecht overgedragen aan de uitgever met het doel laatstgenoemde de mogelijkheid te geven de werken te exploiteren. Op het moment dat die exploitatie-inspanningsverplichtingen van de uitgever na opzegging eindigen, is het voorstelbaar dat de post-contractuele redelijkheid en billijkheid meebrengt dat de uitgaverechten niet bij de opgezegde uitgever blijven – ondanks aanvankelijke overdracht, die als het ware doelgeboden moet worden opgevat: ter fine van exploitatie, maar terugkeren naar de auteur bij het wegvallen van dat exploitatiedoel, onder meer om de auteur zo de kans te geven met een andere muziekuitgever in zee te gaan (zie de s.t. zijdens [verweerders] onder 6.4.6). In wezen zit daar een overeenkomstige ratio voor als bij het geschetste nieuwe stelsel uit de Wet auteurscontractenrecht, die in de wetsgeschiedenis zo onder woorden is gebracht :

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd2e4e43aa50517254e0346695aadefd93696743b622136862e30b14ab387b27 | shasum -a 256