Onder 3.3. Parket bij de Hoge Raad 4 april 2017

De vraag is waarom de Hoge Raad geen strijdigheid met art. 22 lid 3 Sr aannam. De overweging kan zo gelezen worden dat in het voorliggende geval, waarin slechts sprake was van een geringe afwijking van de uitkomst die door art. 22d lid 3 Sr wordt geïndiceerd, geen sprake is van schending van art. 22d lid 3 Sr. De steller van het middel meent dat deze lezing de juiste is. Hij stelt dat “enige mate van variatie” is toegestaan, maar dat bij de forse afwijkingen van de gebruikelijke, op art. 22d lid 3 Sr geënte omrekening als waarvan in de onderhavige zaak sprake is, een nadere motivering is vereist. Anders gezegd: over twee uur verschil moet niet gezeurd worden, 32 uur verschil is zonder uitleg onbegrijpelijk. Maar de overweging van de Hoge Raad kan ook anders gelezen worden. Mogelijk meent de Hoge Raad dat van strijd met art. 22d lid 3 Sr geen sprake is omdat, nu het artikellid toestaat dat minder dan één dag vervangende hechtenis voor twee uur taakstraf mag worden opgelegd, omgekeerd geldt dat één dag vrijheidsstraf mag worden vervangen door meer dan twee uur taakstraf. Van strijd met art. 22d lid 3 Sr zou bij deze lezing alleen sprake zijn als één dag vrijheidsstraf wordt vervangen door minder dan twee uren taakstraf. Een derde lezing ten slotte is dat de Hoge Raad van oordeel is dat art. 22d lid 3 Sr eenvoudigweg niet van toepassing is op de omzetting op de voet van art. 14g lid 2 Sr van een vrijheidsstraf in een taakstraf. Dit omdat de in dat artikel vervatte maatstaf, die toelaat dat per twee uren taakstraf minder dan één dag vervangende hechtenis wordt opgelegd, zich niet leent voor toepassing in de omgekeerde situatie, waarin een vrijheidsstraf wordt vervangen door een taakstraf.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e8ff2e24c55e3d71ff8b25cfd360ce64872556308a98d198c4e0279010718589 | shasum -a 256