Onder 3.5. Parket bij de Hoge Raad 4 april 2017

Aan de tekst van de wet kan gezien het voorgaande geen argument worden ontleend voor de opvatting dat de in art. 22d lid 3 Sr neergelegde maatstaf van toepassing is op de omzetting ex art. 14g lid 2 Sr van een vrijheidsstraf in een taakstraf. Ook het systeem van de wet levert hiervoor geen argument op. Aangezien het opleggen van vervangende hechtenis iets anders is dan het gelasten van een taakstraf in de plaats van een vrijheidsstraf, ligt het niet direct voor de hand dat voor beide rechterlijke activiteiten dezelfde maatstaf geldt. Dat is alleen anders als aangenomen moet worden dat de wetgever in art. 22d lid 3 Sr tot uitdrukking heeft gebracht dat twee uren taakstraf het equivalent is van één dag gevangenisstraf en dat beide straffen dus als even zwaar moeten worden beschouwd. Op grond van art. 61 lid 1 jo. art. 9 Sr heeft echter te gelden dat een vrijheidsstraf altijd, dus ongeacht de duur ervan, zwaarder is dan een taakstraf. Om het opleggen van een straf die even zwaar is kan het zo gezien noch bij art. 22d lid 3 Sr, noch bij art. 14g lid 2 Sr gaan. Ik wijs er daarbij op dat art. 14g lid 2 Sr geen beperking kent wat de duur van de voorwaardelijke opgelegde vrijheidsstraf betreft. Dat betekent gezien art. 14a Sr dat twee jaar gevangenisstraf kan worden vervangen door een taakstraf van maximaal 240 uur. Als de maatstaf van art. 22d lid 3 Sr zou moeten worden aangelegd, voorziet de wet niet in de omzetting van een gevangenisstraf die van langere duur is dan vier maanden. Anders gezegd: als twee uren taakstraf het equivalent is van één dag gevangenisstraf, kan 240 uren taakstraf niet het equivalent zijn van twee jaar gevangenisstraf.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e8ff2e24c55e3d71ff8b25cfd360ce64872556308a98d198c4e0279010718589 | shasum -a 256