Onder 3.13. Parket bij de Hoge Raad 4 april 2017

Bij de omzetting van een gevangenisstraf in een taakstraf spelen geheel andere overwegingen. Hier wordt de straf die de veroordeelde eigenlijk verdient, niet vervangen door een zwaardere straf. De vrijheidsstraf die hij eigenlijk verdiende, wordt juist vervangen door een straf die de jure en doorgaans ook de facto lichter is. Vanuit de gedachte dat een vrijheidsstraf ultimum remedium dient te zijn, is die vervanging te rechtvaardigen. Tegelijk geldt dat de vervangende taakstraf wel een reëel alternatief voor de aanvankelijk opgelegde vrijheidsstraf moet vormen. Anders zal het maatschappelijke draagvlak voor een dergelijke vervanging snel weg kunnen ebben. Rechters zijn daar – terecht – gevoelig voor. Het gevaar is dan ook dat een rechter die aan een strikte omrekeningsmaatstaf van twee uur taakstraf voor één dag vrijheidsstraf wordt gebonden, er in veel gevallen vanaf zal zien om de vrijheidsstraf te vervangen door een taakstraf. Het effect van een binding aan een dergelijke strikte maatstaf is met andere woorden al gauw averechts. Daar komt dan nog bij dat de rechter de ruimte moet worden gelaten om het aantal uren van de taakstraf af te stemmen op de aard van de werkzaamheden en de persoon van de veroordeelde. De tenuitvoerlegging van de taakstraf moet ook vanuit andere gezichtspunten dan generale preventie en vergelding een zinvolle aangelegenheid zijn. Bij de verwezenlijking van die gedachte past een vaste omrekenmaatstaf slecht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e8ff2e24c55e3d71ff8b25cfd360ce64872556308a98d198c4e0279010718589 | shasum -a 256