Onder 5.17 Parket bij de Hoge Raad 11 april 2017

Betekenis. De strekking van de bepaling is de getuige te beschermen tegen het dilemma waarin hij geplaatst zou worden indien hij door het beantwoorden van bepaalde vragen zichzelf of een naaste verwant aan het gevaar van een strafrechtelijke veroordeling zou blootstellen. De genoemde verwanten zijn dezelfde als in art. 217 vermeld. Reikwijdte. Anders dan bij art. 217 en 218 is het verschoningsrecht beperkt tot het beantwoorden van bepaalde vragen. Het lijkt uitgesloten dat een verschoningsrecht op grond van art. 219 kan worden ingeroepen voor het gehele getuigenverhoor. Daar staat tegenover dat de vergaande reikwijdte van eventuele strafrechtelijke aansprakelijkheid aan de hand van bijvoorbeeld algemene deelnemingsvormen als medeplegen, uitlokken (art. 47 lid 1 Sr), medeplichtigheid (art. 48 Sr) en het functioneel daderschap van de feitelijk leidinggevers dan wel opdrachtgever (art. 51 Sr) een al te strikte benadering van dit verschoningsrecht niet toelaat. Indien de OvJ toezegt de desbetreffende getuige nimmer strafrechtelijk te zullen vervolgen en diens verklaring raakt niet aan het gevaar voor zijn bloed- en aanverwanten als genoemd in art. 219, lijkt een beroep op het verschoningsrecht niet meer mogelijk. Een latere strafrechtelijke vervolging zou dan namelijk in strijd zijn met de beginselen van een goede procesorde, namelijk met het vertrouwensbeginsel. Een getuige die zelf slachtoffer is van een schietincident, lijkt geen verschoningsrecht toe te komen ten aanzien van de vragen wie hem heeft beschoten en met wie hij op het moment van de beschieting had afgesproken (zie HR 30 september 2014, ECLI:NL:HR:2014:2859).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b141973cea9a96f9bb930d2d6d8b1cc5d9624cf912f740de8946d542fd65abf0 | shasum -a 256