Onder 4.19 Parket bij de Hoge Raad 13 april 2017

Naar de omstandigheden moet worden beoordeeld of eigendommen en gedeelten daarvan die bij dezelfde 'belastingplichtige' in gebruik zijn, bij elkaar behoren. Met deze regel verleent art. 16, onderdeel d, Wet WOZ geen discretionaire bevoegdheid, geen freies Ermessen, aan de gemeentelijke heffingsambtenaar. Diens beoordeling van de omstandigheden wordt bijgevolg door de belastingrechter 'integraal' en niet 'marginaal' getoetst. Behalve voor de regel van art. 4 AWR, die de Hoge Raad onder 3.1.2 bij wijze van voorbeeld noemt, gold iets dergelijks ook voor de bepaling van de subjectieve belastingplicht volgens art. 2, eerste lid, onderdeel a, Bozb dat tot 1 januari 1995 gegolden heeft. Het hof heeft 'klaarblijkelijk' anders geoordeeld – zijn toetsing te beperkt opgevat – door te menen dat de criteria die door het college van B en W zijn aangelegd (afstand tussen, verschil in herkenbaarheid en uitstraling, verschil in functie en gebruik van en verschil in bereikbaarheid tussen de deelgebieden) kunnen leiden tot een objectieve en redelijke en mitsdien aanvaardbare objectafbakening. Beoordeeld moest worden – zo maakt dit arrest duidelijk – of het gebruik van de (gedeelten van) eigendommen in het bedrijf van de 'belastingplichtige' hetzelfde organisatorische doel dient. Het gebruik in het bedrijf van de luchthaven bepaalt – in de termen van HR 5 september 1979, nr. 19 420, BNB 1979/268 – ter bevrediging van welke behoeften de eigendommen metterdaad worden gebezigd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d9f10addb6fdb8d8c2488eb700ab40060190c68e27ca03458fa340bd605fb155 | shasum -a 256