Alinea 189 Parket bij de Hoge Raad 21 maart 2017

46. De vraag is nu of dit oordeel begrijpelijk is in het licht van de rechtspraak die hierboven is besproken. Ten aanzien van de brieven die gericht zijn aan de Amerikaanse ambassadeur in Nederland en de minister van buitenlandse zaken van de VS dringt zich een vergelijking op met het eerder genoemde arrest waarin een brief was verzonden aan de burgemeester van Amsterdam. Ook een ambassadeur en een minister van Buitenlandse Zaken dragen een ambt dat met discretie pleegt te worden uitgeoefend. In lijn met HR 2 november 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ8770, NJ 2004/691 betekent zulks dat de enkele overweging van het hof dat “met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid verwacht kan worden dat ook anderen dan de geadresseerden kennis zullen nemen van de inhoud van die brieven” niet voldoende redengevend is voor het oordeel dat is gehandeld met het kennelijke doel om aan die feiten ruchtbaarheid te geven. Natuurlijk – maar dat geldt ook voor de burgemeester van Amsterdam – zullen de geadresseerden de brieven wel niet zelf (direct) onder ogen krijgen, daar hebben ze ongetwijfeld administratief personeel, kabinet-medewerkers of eigen secretarissen voor. Maar ook voor deze personen geldt, althans daar ga ik gelet op de regelgeving voor diplomaten en ambtenaren van uit, dat dit personeel, die medewerkers en/of die secretarissen (ook en vooral) in dat kader een (afgeleide) geheimhoudingsplicht hebben en dus met discretie handelen. In dat licht bezien is het oordeel van het hof zonder nadere motivering, die ontbreekt, niet voldoende om daaruit te kunnen afleiden dat de brief aan de Amerikaanse ambassadeur en de brief aan de minister van Buitenlandse Zaken van de VS zijn geschreven en verstuurd met het kennelijke doel die mededeling ter kennis te brengen van een kring van betrekkelijk willekeurige derden. In zoverre treft het middel doel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5fd7dc41875810ffdc9ed5fb60ae0c45bcf42e3c382f1c28c1e535455967a9d1 | shasum -a 256