Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 4 april 2017

Aangevers stellen in het geheel niet welke vrees de man door zijn handelen bij hen heeft opgewekt. Zowel [betrokkene 1] als [betrokkene 2] , daarnaar gevraagd bij de RHC kunnen niet concreet maken waarvoor ze nu bang waren. [betrokkene 1] , RHC-verklaring 24-3-15, vraag 8: “Ik voelde me op dat moment bedreigd vanwege zijn blik, het was een hele lege blik en hij kwam op dat moment ook dichtbij mij staan.” De verdachte zou op dat moment ook nog niet zijn piemel in zijn hand hebben gehad (vraag 2 en 8), dus enige seksuele lading had de dreiging op dat moment nog niet. “U vraagt mij nogmaals waar ik precies bang voor was. Natuurlijk ben je bang, je wordt gevolgd. Ik weet niet wat hij zou doen als hij wel in mijn buurt zou komen, het was de onberekenbaarheid.” Ook voor [betrokkene 2] zit het bedreigende kennelijk in de onberekenbaarheid; de uitstraling van een verwarde man. “Je weet niet hoe hard hij kan rennen en of hij een vuurwapen had.” (vraag 3) en “Ik geloof dat hij volkomen ontoerekeningsvatbaar was. Daarmee bedoel ik verward of onberekenbaar.” Tot enige nadere concretisering van de opgewekte vrees, komt het echter niet. Dit is wel een minimumvereiste, want “wanneer het geuite voornemen vaag en onduidelijk is, voor velerlei uitleg vatbaar is, is niet zonder meer aan de vereiste van art. 285 Sr voldaan” (NLR supp. 159 (april 2013) art. 285-5). Er is dus niet duidelijk, zo de verdachte al enige vrees heeft opgewekt, waarvoor dan wel. Laat staan dat deze vrees objectief gerechtvaardigd is.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a6fd28099d87c2fd0845f81eff681b710000ba00514c1c982d1959da5d41d484 | shasum -a 256