Onder 5.3. Parket bij de Hoge Raad 4 april 2017

In de onderhavige zaak heeft het hof ter terechtzitting in hoger beroep van 31 augustus 2015 het laatste woord aan de verdachte ontnomen, omdat de verdachte naar het oordeel van het hof “geen nieuwe aspecten naar voren bracht”. Daarmee vertoont deze zaak enige gelijkenis met de zaak van HR 12 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1239, NJ 2015/198, m.nt. N. Rozemond, waarin het ging om een verdachte die door het hof bij zijn laatste woord was beperkt met de toevoeging dat het niet de bedoeling was om recht op het laatste woord te gebruiken om een eerder al door de raadsvrouw gehouden pleidooi te herhalen. Omdat de Hoge Raad de betreffende toevoeging van het hof – mede gelet op een nog weer na deze toevoeging gemaakte opmerking van de verdachte zelf – zo begreep dat het hof de verdachte enkel in zijn laatste woord had beperkt voor zover hij daarbij nodeloos zaken wilde herhalen, werd in de genoemde zaak door de Hoge Raad geoordeeld dat zich geen schending van het bepaalde in art. 311, vierde lid, Sv had voorgedaan. Aangezien het arrest in de onderhavige zaak niet spreekt van het ‘beperken’ maar van het ‘ontnemen’ van het laatste woord door het hof en dit arrest ook voor het overige niet laat zien dat de verdachte na het ingrijpen van het hof nog de ruimte heeft gehad om iets te zeggen, is het echter sterk de vraag of ook in deze zaak kan worden gezegd dat het hof de verdachte enkel in zijn recht als laatste te spreken heeft beperkt voor zover hij nodeloos zaken wilde herhalen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a6fd28099d87c2fd0845f81eff681b710000ba00514c1c982d1959da5d41d484 | shasum -a 256