Onder 5.5. Parket bij de Hoge Raad 4 april 2017

Een tweede relevante vraag is dan of het hof afgaand op de inhoud van het proces-verbaal van de zitting van 31 augustus 2015 heeft kunnen oordelen dat de verdachte door bij zijn laatste woord “geen nieuwe aspecten naar voren te brengen” zijn recht als laatste te spreken op evidente wijze heeft misbruikt. Ook op deze tweede vraag luidt het antwoord naar mijn mening ontkennend, aangezien uit het genoemde proces-verbaal evenmin kan worden afgeleid dat in de onderhavige zaak bijvoorbeeld sprake is van een zichzelf herhalende verdachte die meer dan dertig minuten lang aan het woord is geweest of van een verdachte die zijn recht op het laatste woord duidelijk wil aanwenden voor een oneigenlijk doel. Hoewel uit de literatuur en jurisprudentie met betrekking tot het recht van de verdachte als laatste te spreken niet geheel eenduidig kan worden opgemaakt in welke gevallen het zich nodeloos herhalen van een verdachte of het houden van een buiten de orde van de concrete strafzaak vallend verhaal wel een zelfstandige grond voor het ontnemen van het laatste woord kan opleveren en in welke gevallen niet, vind ik dat het hof in de onderhavige zaak onvoldoende duidelijk heeft gemaakt dat de kennelijke herhalingen in het verhaal van de verdachte van zodanige aard waren dat ingrijpen nodig en gerechtvaardigd was. Nu niet blijkt dat er een evidente noodzaak was om de verdachte op de zitting van 31 augustus 2015 het laatste woord zonder meer te ontnemen, heeft het hof door niet te volstaan met de opmerking dat de verdachte zich in het vervolg van herhalingen moest onthouden c.q. door niet te vragen of de verdachte naast de door hem naar voren gebrachte herhalingen nog iets anders wilde zeggen, mijns inziens te lichtvaardig ingegrepen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a6fd28099d87c2fd0845f81eff681b710000ba00514c1c982d1959da5d41d484 | shasum -a 256