Onder 13.7. Parket bij de Hoge Raad 6 juni 2017

14. Nu blijkens de overwegingen van het hof de verklaring van de vrouwelijke verdachten over de mannelijke verdachten wordt gesteund door verklaringen uit andere bron, namelijk afkomstig van drie getuigen die voorafgaand aan 3 juli 1993 genoemd adres ook bezochten, dan wel bewoonden, acht ik het oordeel van het hof, dat aannemelijk is dat niet alleen [Ahmed L.] (van Marokkaanse afkomst), maar ook [Appie T.] (immers bijgenaamd ‘ [Appie T.] ’ en ook van Marokkaanse afkomst) en [Anil B.] al voor 3 juli 1993 het pand aan de [c-straat 1] bezochten en zodoende aldaar de vrouwelijke verdachten als bewoonster of bezoekster hebben leren kennen, niet onbegrijpelijk. Ik neem daarbij in aanmerking, met een blik over de papieren muur, dat zowel [Jane H.] als [Jenny L.] hebben verklaard, dat zij (een van) de mannelijke verdachten ook kenden in een ander verband, te weten van ‘vroeger’ en van de ‘Shoarmazaak aan het Brabantplein’. Het middel miskent overigens, dat uit de voor het bewijs gebezigde verklaringen van de vrouwen door het hof niet is afgeleid, dat sprake was van een ‘vaste (dader)groep’ die steeds in dezelfde samenstelling bijeenkwam en evenmin dat alle zes de verdachten bij de gesprekken over het Chinese restaurant aanwezig waren. De klacht dat het hof ten onrechte is voorbij gegaan aan meer recente getuigenverklaringen, stuit af op de regel dat aan de feitenrechter keuzevrijheid is voorbehouden bij de selectie en waardering van het bewijsmateriaal. De omstandigheid dat de verdediging bepaalde verklaringen anders waardeert dan het hof heeft gedaan, maakt de door het hof gebezigde motivering nog niet onbegrijpelijk. Voor het overige leent het oordeel van het hof zich wegens zijn feitelijke karakter niet voor verdere toetsing in cassatie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bcfb8e2fb9b51fbb5709214c977c3f0b82827325c1f6b364a19d8464ae2bce6 | shasum -a 256