Onder 3.7.2 Parket bij de Hoge Raad 6 januari 2017

Subonderdeel 2.3 neemt tot uitgangspunt dat voornoemde (misbruik)maatstaf wèl toepassing kan vinden ter afwending van geldvorderingen en klaagt dat in dat geval ’s hofs oordeel blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting. Daartoe wordt aangevoerd dat de onderhavige situatie niet te vergelijken is met de in het Payroll-arrest bedoelde gevallen, nu er (i) geen sprake is van een buitengerechtelijk akkoord of sanering waarin alle schuldeisers van V&D gelijk worden behandeld en er voorts (ii) geen sprake is van een buitengerechtelijk akkoord waarmee bestaande schulden van V&D worden gesaneerd, maar van een minnelijk bepaalde (huur)korting op toekomstige betalingstermijnen, hetgeen de facto een investering(sbijdrage) in de onderneming van V&D behelst. Daarnaast wordt niet voldaan aan de in lagere rechtspraak ontwikkelde (overige) voorwaarden voor toepassing van deze (misbruik)maatstaf. Verder heeft het hof de (misbruik)maatstaf niet met de vereiste terughoudendheid toegepast. Tot slot stelt het subonderdeel dat het hof vorenstaande nadere vereisten/voorwaarden en de door Mondia gestelde relevante feiten en omstandigheden niet op (voldoende) kenbare wijze in zijn oordeel heeft betrokken. Subonderdeel 2.5 klaagt dat het hof ten onrechte niet (mede) in aanmerking heeft genomen (i) dat V&D, indien zij aanspraak wilde maken op vermindering van de huurprijs, gebruik had kunnen maken van de procedure ex 7:303 BW en (ii) dat partijen reeds een minnelijke huurverlaging per 1 februari 2015 waren overeengekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ab9dcf9bee2f62c2e0b43a4126ee2909aa0b1a9fe6825041e1e87b1421eaac17 | shasum -a 256