Onder 3.28 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

Bij de beoordeling van deze subonderdelen stel ik het volgende voorop. Volgens vaste rechtspraak van Uw Raad houdt de omkeringsregel in dat op de hoofdregel van art. 150 Rv (en art. 129 Rv Sint Maarten) op grond van de redelijkheid en billijkheid een uitzondering wordt gemaakt, in die zin dat het bestaan van condicio sine qua non-verband tussen de onrechtmatige gedraging of tekortkoming en het ontstaan van de schade wordt aangenomen, tenzij degene die wordt aangesproken aannemelijk maakt dat de bedoelde schade ook zonder die gedraging of tekortkoming zou zijn ontstaan. Voor toepassing van de omkeringsregel is vereist 1) dat is komen vast te staan dat sprake is geweest van een gedraging in strijd met een norm die ertoe strekt een specifiek gevaar ter zake van het ontstaan van schade bij een ander te voorkomen en 2) dat degene die zich op de schending van deze norm beroept, ook bij betwisting aannemelijk heeft gemaakt dat in het concrete geval het (specifieke) gevaar waartegen de norm bescherming beoogt te bieden, zich heeft verwezenlijkt. De ratio van de omkeringsregel is dat onzekerheid over het precieze verloop van de gebeurtenissen in een zodanig geval voor risico dient te komen van degene die de zorgvuldigheidsnorm heeft geschonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf7732e5a00b7bcdd3d1617d640774fb3dfbedd80e07248ceada15c6034ae264 | shasum -a 256