Onder 2.39 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

Taliesin heeft, voor zover in cassatie van belang, het volgende aangevoerd. Wat betreft grief 1 betoogt zij dat deze geen doel treft, omdat het GEA alle ter zake doende feiten in zijn oordeel heeft meegenomen. Ten aanzien van grief 2 bestrijdt zij dat het oordeel in de onderhavige zaak anders zou moeten luiden dan dat in eerdere procedures vanwege de stelling van Ennia c.s. dat WWR onderzoek aan de luchtdrukcompressor heeft belet. Deze stelling is bovendien onaannemelijk en niet bewezen. Daarnaast zou het Taliesin niet kunnen worden aangerekend dat WWR onderzoek aan de luchtdrukcompressor zou hebben belet. Ten aanzien van grief 3 voert Taliesin aan dat het hof op basis van de beschikbare rapporten mocht concluderen dat geen sprake was van een gebrek aan de compressor. Grieven 4 en 5 zijn volgens Taliesin ongegrond, nu niet is gebleken dat WWR onderzoek aan de compressor heeft belet: immers blijkt uit de uitnodiging van C&L aan Taliesin om de compressor te komen inspecteren dat de compressor maanden later nog beschikbaar was voor onderzoek. WWR heeft bovendien minstens drie deskundigen toegestaan om onderzoek uit te voeren. Uit het e-mailbericht van [A] blijkt niet dat WWR nader onderzoek niet toestond: dat bericht wijst er niet op dat [A] voor WWR handelden. Nu niet is gebleken van belemmering van onderzoek aan de compressor door WWR, bestaat geen reden voor omkering van de bewijslast en moet worden aangesloten bij de hoofdregel van art. 129 Rv, op grond waarvan de bewijslast op Ennia c.s. dient te rusten. Omdat de oorzaak van de schade niet vaststaat, heeft het hof terecht niet beoordeeld of een zorgvuldigheidsnorm is geschonden, zodat grief 6 eveneens faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf7732e5a00b7bcdd3d1617d640774fb3dfbedd80e07248ceada15c6034ae264 | shasum -a 256