Onder 2.41 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

WWR heeft, voor zover in cassatie van belang, het volgende aangevoerd. Zij bespreekt grieven 1 en 4 gezamenlijk. Daarbij wordt eerst uitvoerig betwist dat uit de beschikbare rapporten kan worden afgeleid dat een defect aan de compressor oorzaak van de brand is geweest en wordt gewezen op verschillende alternatieve verklaringen (randnummers 10-28 en, specifiek over de verschillende verklaringen, 51-61). WWR betwist daarnaast uitdrukkelijk dat zij verplicht zou zijn geweest de compressor te bewaren (randnummer 30); de compressor was eerst bij de politie opgeslagen, die hem vervolgens heeft vrijgegeven. Vervolgens is de compressor op 19 februari 2004 door experts van C&L onderzocht. Daarna is nimmer meer contact opgenomen met WWR. Ten bewijze van deze stelling overlegt WWR een verklaring van [betrokkene 5] . WWR merkt daarnaast op dat naast de compressor een pick-up en meerdere vaten met vloeistof in de entree van het gebouw aanwezig waren, die volgens haar ook oorzaak van de schade zouden kunnen zijn (randnummers 35 en 78-80). Grief 2 kan niet slagen omdat geen sprake is van een nieuw gezichtspunt ten opzichte van andere procedures (randnummers 39-44). Ook de grieven 3 en 5 dienen volgens WWR te falen: er is geen aanleiding voor een andere verdeling van de bewijslast dan die door de hoofdregel van art. 129 Rv Sint Maarten wordt voorgeschreven (randnummers 62-66), noch voor een verzwaarde stelplicht voor WWR (randnummers 67-74). Grief 6 dient te falen omdat, zoals het GEA terecht heeft geoordeeld, niet is komen vast te staan wat de oorzaak van de brand is geweest, zodat niet kan worden beoordeeld of WWR onzorgvuldig heeft gehandeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf7732e5a00b7bcdd3d1617d640774fb3dfbedd80e07248ceada15c6034ae264 | shasum -a 256