Onder 3.8 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

In het tot 1 juli 2015 geldende systeem had de werkgever de keuze tussen het aanvragen van toestemming om de arbeidsovereenkomst op te zeggen aan het UWV, en een verzoek tot ontbinding wegens verandering van omstandigheden bij de kantonrechter. In het eerste geval was geen ontslagvergoeding verschuldigd. In het tweede geval werd aan de werknemer in de meeste gevallen een ontbindingsvergoeding toegekend. Deze was gebaseerd op de zogenoemde ‘kantonrechtersformule’ waarbij het aantal (gewogen ) dienstjaren en het loon bepalend waren voor de hoogte van de vergoeding. Daarop kon vervolgens een correctie plaatsvinden aan de hand van de C-factor. Indien de ontbindingsgrond geheel in de risicosfeer van de werkgever viel en verwijtbaarheid niet aan de orde was, werd de correctiefactor (C) bepaald op gelijk aan één, bijvoorbeeld bij ontslagen voortvloeiend uit reorganisaties. Indien de ontbindingsgrond geheel in de risicosfeer van de werknemer viel, zonder dat sprake was van enige verwijtbaarheid, was C gelijk aan nul (bijvoorbeeld in geval van een vrijwillige verandering van werkkring of een verhuizing wegens privéredenen). Indien sprake was van verwijtbaarheid aan de zijde van één van partijen dan wel van verwijtbaarheid over en weer, dan werd de ernst van de verwijten via de C-factor tot uitdrukking gebracht. Sinds eind jaren negentig werd deze formule vrijwel steeds door kantonrechters gehanteerd. Daardoor was de hoogte van de ontbindingsvergoeding in grote mate voorspelbaar. De formule werd ook buiten rechte gehanteerd om in overleg tot een beëindiging te komen en werd ook vaak in sociale plannen opgenomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/152ebb81621f8e4a98c7b01758e577798c19cebd54145bedf6fb06d5e2bab1cd | shasum -a 256