Onder 3.12 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

Op 1 juli 2015 is de Wet werk en zekerheid (verder: Wwz) in werking getreden. Met deze wet is beoogd het ontslagstelsel eenvoudiger, sneller, eerlijker en minder kostbaar voor de werkgever te maken en meer gericht op het vinden van een nieuwe baan. Het ontslagrecht is voornamelijk in het BW ondergebracht; het BBA 1945, waarin de UWV-procedure was opgenomen, is voor een groot deel komen te vervallen. Verder is er voor gekozen om zowel de preventieve ontslagtoets als het duale stelsel (waarbij het UWV en de kantonrechter ieder deels bevoegd zijn) in de Wwz te handhaven. Op grond van art. 7:671a BW is het UWV bevoegd om de art. 7:669 lid 3 onder a en b BW genoemde ontslaggronden te toetsen (a. ontslag wegens bedrijfseconomische redenen en b. ontslag wegens langdurige arbeidsongeschiktheid) en is de kantonrechter bevoegd om ontslag op de overige gronden (c t/m h) te toetsen. De wet schrijft dus voor welke route de werkgever in welke gevallen moet nemen; de werkgever heeft hierin geen eigen keuze. De onder het oude ontslagrecht bestaande keuzemogelijkheid is daarmee vervallen. Die keuzemogelijkheid leidde ertoe dat de vraag of aan de werknemer een ontslagvergoeding werd toegekend, afhing van de door de werkgever gekozen route. Dat maakte het oude stelsel niet alleen complex, maar leidde ook tot ongelijke behandeling in soortgelijke gevallen. Dit verschil in behandeling is in de Wwz opgeheven: in alle gevallen is de werkgever die de beëindiging van de arbeidsovereenkomst verzoekt een transitievergoeding verschuldigd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/152ebb81621f8e4a98c7b01758e577798c19cebd54145bedf6fb06d5e2bab1cd | shasum -a 256