Onder 4.8.4. Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

In dit kader is van belang dat partijen, in tegenstelling tot hetgeen de man stelt, na hun echtscheiding in 1987 in juridisch opzicht wel degelijk een wijziging hebben aangebracht in hun samenleving en de wijze waarop deze werd vormgegeven. Partijen hebben in 2004 namelijk een samenlevingsovereenkomst gesloten. Hierin hebben zij een aantal regelingen getroffen, maar geen daarvan heeft betrekking op het spaargeld c.q. de spaarpolis. Indien het partijen voor ogen stond om dit gezamenlijk aan hen toe te laten behoren, dan had het op hun weg gelegen om dat, net zoals ten aanzien van de auto’s en de inboedel, in de overeenkomst vast te leggen. Dat dit niet is gebeurd, wijst er op dat het niet de bedoeling van partijen is geweest om het spaargeld gemeenschappelijk te laten zijn. De omstandigheid dat het spaargeld op een aan partijen gezamenlijk toebehorende spaarrekening staat, doet hieraan niets af. Dit geldt temeer nu de vrouw onder verwijzing naar bankafschriften onweersproken heeft gesteld dat haar aandeel in het spaargeld apart werd bijgehouden. Telkens als er van de vrouw afkomstig spaargeld op deze rekening werd bijgeschreven, werd daarbij het ‘nieuwe’ aandeel van de vrouw in het spaarsaldo vermeld. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat er ook aan de hand van de omstandigheden van het geval en het feitelijk handelen van partijen geen gehoudenheid tot verdeling c.q. verrekening bestaat alsof het gehele saldo van het spaargeld aan partijen gezamenlijk toekomt. Dit betekent dat aan de vrouw de op haar naam staande spaarpolis toekomt en dat aan partijen ieder toekomt hun aandeel in de gezamenlijke spaarrekening.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/35676fbb92972cf12001753ab8a3f576b8e574baef6a5e8381815fe05a94598c | shasum -a 256