Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

In het licht van wat hiervoor in 2.7 over de kostenveroordeling is opgemerkt, zijn de klachten in de onderdelen a en b gedoemd te falen. Ook al zijn de man en de vrouw te beschouwen als voormalige levensgezellen, toch liet artikel 237 Rv het hof vrij om geen gebruik te maken van de in dat artikel voorziene bevoegdheid om te beslissen tot compensatie van de proceskosten. Ook al wordt in geval van familiale gevallen vaak van die bevoegdheid gebruik gemaakt, het betreft nog steeds een discretionaire bevoegdheid. Omdat ook de appelrechter ambtshalve kan beslissen ter zake van de proceskosten, hoefde het hof van een beslissing omtrent de proceskosten in appel niet af te zien om de reden dat de vrouw in appel niet tegen de proceskostenveroordeling van de rechtbank was opgekomen en in appel ook geen veroordeling van de man in de proceskosten had gevorderd. Dat het hof de man in de kosten van de vrouw heeft veroordeeld is verder ook niet onbegrijpelijk, nu alle door de man in appel aangevoerde grieven ongegrond zijn verklaard en derhalve de man in appel, zoals het hof ook opmerkt, als de (volledig) in het ongelijk gestelde partij kon worden beschouwd. De uitkomst van de rechtsstrijd in appel was in dat opzicht een andere dan die in eerste aanleg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/35676fbb92972cf12001753ab8a3f576b8e574baef6a5e8381815fe05a94598c | shasum -a 256