Onder 2.18. Parket bij de Hoge Raad 21 april 2017

Bij het vonnis van 12 september 2012 had de rechtbank aan Chubb c.s. bewijs opgedragen. Tegen het in die bewijsopdracht besloten liggende oordeel omtrent de verdeling van de stelplicht en bewijslast, hadden Chubb c.s. in hoger beroep geen grief gericht en terecht. Chubb c.s. pretenderen aan de samenloop van verzekeringen een verhaalsaanspraak op Amlin c.s. te kunnen ontlenen. Op grond van de hoofdregel van art. 150 Rv dragen zij daarom de stelplicht en bewijslast omtrent de feiten en omstandigheden waaruit die samenloop volgt. In dit licht moet rechtsoverweging 3.12 als volgt worden begrepen. In het begin van die overweging brengt het hof tot uitdrukking dat, ondanks de daartoe door Chubb c.s. aangevoerde argumenten, een garantietermijn in algemene zin niet hetzelfde is als een onderhoudstermijn. Vervolgens onderzoekt het hof, mede naar aanleiding van grief VII, de in eerste aanleg afgelegde getuigenverklaringen. Uit die getuigenverklaringen kan volgens het hof niet worden afgeleid dat EMC en Takenaka met de overeengekomen garantietermijn tevens een onderhoudstermijn zijn overeengekomen. In dát verband overweegt het hof dat Chubb c.s. zich weliswaar op de afgelegde getuigenverklaringen beroept, maar daarvan in de memorie van grieven een onjuist beeld geven door selectief passages aan te halen, dan wel selectief passages als relevant te onderstrepen. Aldus verenigt het hof zich met de waardering van het bewijs zoals die door de rechtbank bij eindvonnis van 27 augustus 2014 in rechtsoverweging 2.3 was gegeven. Ten slotte overweegt het hof dat de door Chubb c.s. gestelde feiten ook overigens niet de conclusie kunnen dragen dat tussen EMC en Takenaka is overeengekomen dat de garantietermijn met de onderhoudstermijn moet worden gelijkgesteld. Ik kan niet inzien dat het hof aldus zijn oordeel onvoldoende heeft gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fbfb2ee668185e321664ed18e05b830fec1865728a9ea81a366e1092e0e2f518 | shasum -a 256