Onder 2.23 Parket bij de Hoge Raad 12 mei 2017

Middel 6 betoogt dat het hof in rov. 3.10 van het bestreden arrest ten onrechte, althans onvoldoende gemotiveerd heeft overwogen dat de door de voorzieningenrechter onder 5.1, 5.2 en 5.3 van zijn dictum omschreven informatieplicht niet te ruim is omschreven. Daartoe wordt in de toelichting op het middel - dat de klacht lijkt toe te spitsen op de veroordeling door de voorzieningenrechter tot het beantwoorden van de vragen op het formulier “Opgaaf in het buitenland aangehouden bankrekening(en)” - (onder 6.2) aangevoerd dat het uitgangspunt bij een veroordeling tot informatieverstrekking dient te zijn dat “niemand tot het onmogelijke gehouden kan worden” . Dit betekent volgens het middel dat er geen plaats is voor een veroordeling tot het, op straffe van een dwangsom, beantwoorden van vragen “indien dat voor de betrokkene volstrekt onmogelijk is” , aldus het middel (onder 6.3). Bijgevolg, zo wordt (onder 6.4) gesteld, had het hof moeten onderzoeken of en in hoeverre het voor eisers tot cassatie absoluut onmogelijk zou zijn om de op het voornoemde formulier vermelde vragen te beantwoorden (welke vraag volgens het middel kennelijk in bevestigende zin had moeten worden beantwoord) . Het hof heeft echter nagelaten een dergelijk onderzoek in te stellen, zo vervolgt het middel. Geconcludeerd wordt, althans zo lees ik het middel (onder 6.7 en 6.8), dat de door het hof geaccordeerde omschrijving door de voorzieningenrechter van de aan eisers tot cassatie opgelegde informatieplicht “te ruim” is, daar deze “ook informatieverplichtingen omvat waaraan door eisers in cassatie met geen mogelijkheid uitvoering kon worden gegeven” .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea88e7c95c3f1fd49139f9b774f60ab04b74a48a86ab3db7fd017bd36df471c7 | shasum -a 256