Onder 4.22 Parket bij de Hoge Raad 3 februari 2017

Subonderdeel 1.3 bevat tot slot de klacht dat het hof niet zou hebben gerespondeerd op het betoog dat Rixtel tot zekerheid van terugbetaling een pandrecht ten gunste van Zürich heeft gevestigd op haar vordering op de notaris. Naar mijn mening behoefde het hof echter ook niet op die stelling in te gaan. De vordering van Zürich met betrekking tot het depotbedrag is namelijk uitsluitend afgewezen tot het bedrag van de nog vast te stellen koopsom plus depotrente. Rixtel heeft in zoverre nimmer een vorderingsrecht gehad en kan Zürich om die reden ook geen (geldig) pandrecht op zodanige vordering hebben verleend. Door de storting op de algemene kwaliteitsrekening werd Zürich (en niet Rixtel) deelgenoot in het vorderingsrecht dat voortvloeit uit die rekening. De depotrekening is opgericht ter uitvoering van de afspraak tussen Rixtel en Hofstad c.s. dat Hofstad rechthebbende zou zijn op het depotbedrag tot aan het restantbedrag van de nog definitief vast te stellen koopsom, vermeerderd met de depotrente. Rixtel heeft dus geen vorderingsrecht (gehad) voor zover het gefourneerde (depot)bedrag het restantbedrag van de nog definitief vast te stellen koopsom plus rente niet overstijgt. Het hier voorliggende geschil gaat juist over het depotbedrag tot aan het bedrag van de koopsom plus rente. In zoverre heeft Rixtel nimmer een vorderingsrecht verkregen. Een eventueel pandrecht op vorderingen van Rixtel ten gunste van Zürich kan dus niet het bedrag omvatten van de nog vast te stellen koopsom plus depotrente, waarop het voorliggende geschil betrekking heeft. De stelling over een vermeend pandrecht ten behoeve van Zürich op de vorderingen van Rixtel is voor de beslissing van deze zaak dus niet van betekenis.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8da86152ce0d88294c379767c7ec7a9c66e7a0a5d8b49f4b16029f6cf050aecd | shasum -a 256