Onder 3.35 Parket bij de Hoge Raad 12 mei 2017

Subonderdeel 2.2 richt zich met diverse sub-subonderdelen tegen rov. 9. In rov. 9 heeft het hof geoordeeld (1) dat voorzover [eiser] in de toelichting op grief 2 nog meer of andere (dan de in het kader van grief 2 concreet besproken) verwijten aan [verweerder 2] maakt met betrekking tot het onvoldoende informeren en waarschuwen voor risico’s, deze niet toereikend zijn onderbouwd en (2) dat de door [eiser] gestelde schade niet primair door een eventuele tekortkoming van [verweerder 2] is veroorzaakt, althans niet als gevolg van die tekortkoming aan [verweerder 2] kan worden toegerekend. Tegen het eerste gedeelte van de overweging komen sub-subonderdelen 2.2.1 en 2.2.2 op met het betoog dat op [verweerder 2] een verzwaarde stelplicht rustte. Die klachten slagen niet. Voor het aannemen van een verzwaarde stelplicht zou eerst aanleiding (kunnen) zijn als het verwijt voldoende is geconcretiseerd. De sub-subonderdelen 2.2.3-2.2.7 richten zich tegen de tweede pijler van de overweging. In dat kader wordt onder meer gewezen op de leerstukken ‘omkeringsregel’ en ‘kansschade’. Aangezien de eerste pijler van rov. 9 naar mijn mening stand houdt en deze pijler het oordeel kan dragen dat [verweerder 2] in zoverre niet aansprakelijk is, falen deze klachten bij gebrek aan belang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/03ba24936f97584d3fa7f9ddb2ffb55f04db176c11740e2288a3ae7b101b7005 | shasum -a 256