Onder 3.36 Parket bij de Hoge Raad 12 mei 2017

Ondertussen kan – gezien het slagen van klachten uit sub-subonderdeel 2.1.9 die zich richten tegen de verwerping van verwijt (c1) in rov. 8 – nog wel betekenis toekomen aan de in subonderdeel 2.2 aangehaalde leerstukken. De mogelijkheid bestaat dat na cassatie en verwijzing wordt geoordeeld dat [verweerder 2] onzorgvuldig heeft gehandeld jegens [eiser] door zich onvoldoende kritisch op te stellen jegens [betrokkene 1] en de door hem voorgestelde financiers. Vervolgens zal dan moeten geoordeeld over het causaal verband en over de schade. De vraag is in dat geval bijvoorbeeld wat [eiser] zou hebben gedaan als [verweerder 2] hem beter zou hebben geïnformeerd en gewaarschuwd omtrent (de voorstellen van) [betrokkene 1] . Dergelijke vragen kunnen op verschillende manieren worden benaderd, namelijk als causaliteitsprobleem of als schadeprobleem, en opgelost. Daarbij zou in de causaliteitssfeer kunnen worden gedacht aan een ‘alles-of-niets’-oplossing zoals de omkeringsregel. Het zal van de vaststelling over een (eventuele) normschending afhangen of de omkeringsregel toepassing vindt. Ik volsta er op deze plaats mee op te merken dat het veronachtzamen van een algemene informatie- of waarschuwingsplicht in beginsel niet voldoende is voor toepasselijkheid van de omkeringsregel. In het geval de omkeringsregel geen toepassing vindt, ligt eventueel een minder vergaande oplossing, die de lasten van onzekerheid over wat er ‘zonder de fout’ zou zijn gebeurd over eiser en gedaagde verdeelt, voor de hand. Daarvan kennen we ook weer een causaliteitsvariant (proportionele aansprakelijkheid) en een schade(begrotings)variant (verlies van een kans of ook wel kansschade). In dit verband zou het wat mij betreft in de rede liggen om de schade te begroten op basis van een (eventuele) verloren kans op een betere uitkomst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/03ba24936f97584d3fa7f9ddb2ffb55f04db176c11740e2288a3ae7b101b7005 | shasum -a 256