Onder 4.7. Parket bij de Hoge Raad 18 april 2017

De op art. 300 (en art. 304) Sr toegesneden tenlastelegging en bewezenverklaring houden, voor zover van belang, in dat de verdachte zijn echtgenote heeft mishandeld door haar te slaan en aan de haren de trap af te slepen, waardoor zij pijn heeft bekomen. Mishandeling is een wat bijzonder delict, nu art. 300 Sr geen definitie geeft van wat onder mishandeling moet worden verstaan. De Hoge Raad vult die leemte echter aan: hij verstaat onder 'mishandeling' in de zin van art. 300 Sr “het aan een ander toebrengen van lichamelijk letsel of pijn alsmede - onder omstandigheden - het bij een ander teweegbrengen van een min of meer hevige onlust veroorzakende gewaarwording in of aan het lichaam, een en ander zonder dat daarvoor een rechtvaardigingsgrond bestaat”. Hoewel in deze definitie niet van opzet wordt gesproken, is uiteraard opzet, gericht op het veroorzaken van pijn of letsel bij dit misdrijf wel vereist. Het opzetvereiste volgt bij sommige delicten, waaronder mishandeling, zowel uit de aard van het feit als uit de omstandigheid dat deze delicten misdrijven (en geen overtredingen) betreffen. Dat de Hoge Raad het opzet in de zojuist gegeven definitie niet noemt moet dus als reden hebben dat de Hoge Raad alleen een omschrijving geeft van het ‘gevolg’ van de mishandeling: niet enkel lichamelijke pijn of letsel valt daaronder. Dat het veroorzaken van deze gevolgen opzettelijk dient te geschieden om als het misdrijf te worden gekwalificeerd is om andere redenen kennelijk vanzelfsprekend genoeg. Opvallend is wel in de beschrijving door de Hoge Raad dat hij als (impliciet) bestanddeel van mishandeling wel expliciet de ‘wederrechtelijkheid’ benoemt: “een en ander” levert mishandeling op indien dat geschiedt “zonder dat daarvoor een rechtvaardigingsgrond bestaat.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/db3057c3fec97ae44ec6e71bbfcbedb4648c9e448180b5c5e01d7b15f6bb5572 | shasum -a 256