Onder 4.5. Parket bij de Hoge Raad 18 april 2017

Gelet op het feit dat de conclusies van het (ten behoeve van deze zaak uitgebrachte) NIFP-rapport van 6 september 2013 in essentie niet verschillen met die uit de eerdere rapportages en adviezen, heeft het hof het kennelijk aannemelijk geacht dat de eerder vastgestelde gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van verdachtes geestvermogens ook nog aanwezig is geweest ten tijde van het plegen van de onderhavige feiten. Daarbij dient mede in aanmerking te worden genomen dat de destijds door de verdachte gepleegde delicten, waarvoor de verdachte onherroepelijk is veroordeeld, agressiedelicten behelzen en dus soortgelijk zijn aan de onderhavige feiten. Een en ander wordt in het NIFP-rapport echter ook niet bestreden, integendeel: het vermoeden van een ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens is er, alleen men is terughoudend omdat niet op alle aspecten is getoetst. Aldus heeft het hof, geconfronteerd met een weigerende verdachte, op basis van de beschikbare informatie uit het strafdossier tot de ‘gerechtvaardigde en onontkoombare’ (eind)conclusie kunnen komen dat ten tijde van het plegen van de bewezenverklaarde feiten bij de verdachte sprake was van een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens, waarbij het de precieze aard daarvan in het midden heeft mogen laten. Het oordeel van het hof is niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd. Het betoog van de steller van het middel aan het einde van zijn schriftuur dat de feiten uitsluitend als ‘oorzaak’ zouden hebben gehad het medicatiegebruik en diabetes van de verdachte in combinatie met het gebruik van alcohol en/of drugs, heeft het hof klaarblijkelijk niet aannemelijk geacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6bce0095520f3a815720c132a8fc760e8da249acf4e68a18d02cffc4246d04cd | shasum -a 256