Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 23 mei 2017

23. De in het middel bedoelde tegenstrijdigheid zie ik werkelijk niet. Het vereiste dat er een moment van bezinning voor de verdachte moet zijn geweest over het te nemen of het genomen besluit is rechtstreeks terug te voeren op de voornoemde rechtspraak van de Hoge Raad. Het hof heeft in dat verband gewezen op de lange reflectie-tijd die de verdachte heeft gehad om na te denken en rekenschap te geven over de betekenis en de gevolgen van de voorgenomen daad en op (in mijn woorden) de geraffineerdheid waarmee de verdachte daarbij te werk is gegaan. Of die reflectietijd betrekking heeft op de periode voorafgaand of na afloop van het besluit is daarbij niet van wezenlijk belang, te minder nu, zoals ik reeds heb aangegeven, mathematische exactheid in de bepaling van het allereerste moment van besluitvorming niet is vereist. Daarnaast is de grond voor strafverzwaring hier gelegen in de omstandigheid dat de betrokkene heeft nagedacht over zijn of haar voorgenomen handelen en hij of zij zich daardoor niet heeft laten weerhouden om toch het feit te plegen. Tegen die achtergrond is het moment van bezinning (hetzij vóór, hetzij na het nemen van het besluit doch vóór de uitvoering ervan) niet relevant. Bovendien lijkt de steller van het middel eraan voorbij te gaan dat het hof, en wel op deugdelijke gronden, heeft vastgesteld dat de verdachte tevoren het besluit heeft genomen om [slachtoffer 2] van het leven te beroven en dat zij tussen het nemen van dat besluit en de uitvoering ervan ruimschoots gelegenheid heeft gehad over de betekenis en de gevolgen van die voorgenomen daad na te denken en zich daarvan rekenschap te geven. Daarmee komt onmiskenbaar tot uitdrukking dát het hof de reflectietijd in ieder geval heeft gekoppeld aan een toen reeds eerder genomen besluit. Ook dit deel van de eerste rechtsklacht mist doel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/06fecebb2b58502913d762a6ccfd1a8595fc5fa6ff478f1439686069987ab29f | shasum -a 256