Onder 3.3.2. Parket bij de Hoge Raad 18 mei 2017

In belanghebbendes zaak is niet vastgesteld dat haar enige motief voor waardering op kostprijs en in- en uitvoegen van de tussenhoudster het ontgaan van vennootschapsbelasting was. De belanghebbende stelt integendeel in onder meer haar beroepschrift voor de Rechtbank dat [D BV] is geliquideerd omdat zij haar functie als houdster- en financieringsvennootschap binnen de Nederlandse groep had verloren. Dit is op zichzelf niet weersproken door de fiscus, die wél gesteld heeft dat de ontvoeging in het zicht van liquidatie maar één doel had: een niet-geleden liquidatieverlies aftrekken. Het motief is echter niet relevant: het Flitspartnerschap-arrest gaat niet over het motiefvereiste (dat daaraan voldaan was, was niet in geschil en kan overigens in cassatie niet beoordeeld worden), maar over het tweede, objectieve, vereiste voor fraus legis : dat doel en strekking van de wet worden miskend. Het arrest leert dat stilzitten van de wetgever (het niet aanpassen van de wettekst hoewel hij op een mogelijk lek is gewezen) niet meebrengt dat fraus legis niet kan worden toegepast. Wetgeverlijke inertie verandert dus op zichzelf doel en strekking van de wet niet en nemen eventuele strijd met doel en strekking van de wet dus niet weg, zelfs niet als al tijdens de parlementaire behandeling op het mogelijke lek is gewezen, hetgeen in belanghebbendes geval niet zo is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d908940213e446e1b805b676f1ad081f2dab9b31317989f9bbcfd7c89c0b436b | shasum -a 256