Onder 4.30 Parket bij de Hoge Raad 23 mei 2017

(…) geen sprake is van opzet wanneer de belastingplichtige een onjuist standpunt heeft ingenomen waarvoor voldoende sterke argumenten waren aan te voeren. Van grove schuld is dan evenmin sprake. In die gevallen kan dus geen vergrijpboete worden opgelegd. Hoe sterk die argumenten dan moeten zijn maakt de rechtspraak van de HR niet geheel duidelijk. Aanvankelijk hanteerde de HR als maatstaf of het standpunt van de belastingplichtige in die mate verdedigbaar is, dat hij redelijkerwijs kon menen juist te handelen door de aangifte te doen zoals hij deed. (…) Maar ook wanneer de belastingplichtige een minder sterk standpunt inneemt hoeft dat nog niet te betekenen dat hij zo ernstig verwijtbaar handelt dat hij een vergrijpboete verdient. De HR hanteert thans dan ook het criterium ‘dat niet kan worden gezegd dat belanghebbende door dat standpunt in te nemen dermate lichtvaardig heeft gehandeld dat het aan zijn grove schuld is te wijten dat te weinig belasting is geheven. Een concrete maatstaf valt daaraan niet te ontlenen. Wel geeft de formulering van de HR aan dat er pas bij zeer lichtvaardig handelen aanleiding bestaat voor het opleggen van een boete, maar dat aan de andere kant niet ieder mogelijk argument voor een standpunt opzet of grove schuld uitsluit. Voor een goed pleiter lijkt immers alles wel pleitbaar. De jurisprudentie wijst erop dat bepalend is of de onjuistheid van het standpunt van de belastingplichtige op voorhand duidelijk was. Gezien de complexiteit van veel onderdelen van het belastingrecht, behoort men dit niet snel aan te nemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/feda9bf81b213173b2bff861c1569b232f0e988b731287fc66d3f25b974ba9d9 | shasum -a 256