Onder 4.12 Parket bij de Hoge Raad 3 februari 2017

De uitspraak Ruhrlandklinik sluit aan bij eerdere rechtspraak van het Hof, waarin gekozen is voor een materiële benadering van het werknemersbegrip. Het Hof oordeelt immers dat het er niet om gaat of formeel gezien, naar nationaal recht sprake is van een arbeidsovereenkomst, maar of materieel voldaan wordt aan de kenmerken van een arbeidsovereenkomst, namelijk dat een persoon gedurende een bepaalde tijd voor een ander en onder diens leiding prestaties levert en in ruil daarvoor een beloning ontvangt. Deze omschrijving van het unierechtelijke begrip ‘werknemer’ berust op vaste rechtspraak van het Hof. Zij is bijvoorbeeld ook te vinden in de uitspraak FNV Kiem , met de overweging dat aan de hand van objectieve criteria moet worden bepaald of voldaan is aan het begrip ‘werknemer’ in de zin van het recht van de Unie (rov. 34). De verwijzing naar ‘objectieve criteria’ zou er volgens Boot op kunnen wijzen dat het Hof wil abstraheren van de partijbedoeling en enkel kijkt naar de feitelijke vormgeving van de arbeidsverhouding. Dit zou volgens Boot meebrengen dat sprake is van een relativering van de rechtspraak van de Hoge Raad, waarin bij de beoordeling of sprake is van een arbeidsovereenkomst óók de partijbedoeling meeweegt. Verder overwoog het Hof in zijn uitspraak FNV Kiem dat de kwalificatie als ‘zelfstandige’ naar nationaal recht, niet uitsluit dat een persoon moet worden aangemerkt als ‘werknemer’ in de zin van het Unierecht, indien zijn zelfstandigheid slechts fictief is en dus een echte arbeidsverhouding verhult. Het Hof noemt daarbij drie kenmerken die kunnen meebrengen dat iemand werknemer is in de zin van het Unierecht en dus een ‘schijnzelfstandige’ is (rov. 36-37):

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7972340923fb874770a2f578a8f09a1a96d56f79435798ebdbe7c75498636f2a | shasum -a 256