Onder 1.10. Parket bij de Hoge Raad 2 juni 2017

Het hof verwierp in rov. 9 ook het subsidiaire en meer subsidiaire standpunt van de Staat . Het hof onderschreef de overwegingen van de kantonrechter. De vraag of in een bepaald geval de gevolgen van een overheidshandeling buiten het maatschappelijk risico of het normale bedrijfsrisico vallen, moet worden beantwoord met inachtneming van alle omstandigheden van het geval. Van belang kan hierbij zijn: enerzijds de aard van de overheidshandeling en het gewicht van het daarmee gediende belang, alsmede in hoeverre die handeling en de gevolgen daarvan voorzienbaar zijn voor de derde die schade lijdt, en anderzijds de aard en de omvang van de toegebrachte schade. Bij beoordeling van de vraag of de verplichting tot schadevergoeding moet worden verminderd of geheel kan vervallen, is naast de toepassing van art. 6:101 BW geen plaats voor een afzonderlijke toetsing aan de hand van de vraag of bepaalde omstandigheden al dan niet tot het maatschappelijk risico van de benadeelde behoren . Anders dan de Staat stelt, is het feit dat aan de eigenaar als verhuurder geen verwijt kan worden gemaakt van de keuze van zijn huurder, geen gegeven dat uitsluitend meespeelt bij beantwoording van de vraag of sprake is van een schade die niet tot het normale maatschappelijke risico of normale bedrijfsrisico van de eigenaar behoort: deze factor speelt volgens het hof ook een rol bij de toepassing van de billijkheidscorrectie. Het hof benadrukt dat het hier gaat om schade die door de Staat bij de behartiging van het algemeen belang is toegebracht aan een derde. Daarbij past dat de Staat in de verhouding tot de eigenaar de schade draagt die het gevolg is van zijn optreden, behoudens in die gevallen waarin de verhuurder enig verwijt te maken is ten aanzien van de keuze van zijn huurder of ten aanzien van het handelen van zijn huurder.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cf461a3583be3baee5fd38ce356673f893f38b399a43dff8bfb9432ad31f9554 | shasum -a 256