Onder 2.7 Parket bij de Hoge Raad 2 juni 2017

Uit een passage in een onderzoeksrapport maak ik op dat het Openbaar Ministerie in de praktijk schade die de bedrijfsmatige verhuurder van een woning lijdt als gevolg van het binnentreden en/of doorzoeken van die woning door de politie, dikwijls rekent tot het normale bedrijfsrisico van die verhuurder. Dat standpunt, dat ik overigens niet in enig beleidsdocument van het Openbaar Ministerie heb aangetroffen, zou gebaseerd kunnen zijn op de gedachte dat een bedrijfsmatige verhuurder in zijn huurprijzen het risico kan verdisconteren dat een huurder zijn verplichtingen niet nakomt en dat verhaal niet mogelijk blijkt, in welk geval de verhuurder met een financieel nadeel blijft zitten. Als dat zo is, rijst de vraag of hetzelfde geldt voor een particuliere (niet-bedrijfsmatige) verhuurder. Belangrijker nog is de vraag of principieel wel juist is dat degene die de schade heeft veroorzaakt profiteert van een (werkelijke althans theoretisch mogelijke) doorberekening hiervan in de huurprijs, waarmee de verhuurder het mogelijke nadeel van een huiszoeking met zaakbeschadiging zou omslaan over alle huurders. Er zijn grenzen aan afgedwongen solidariteit onder huurders en medebewoners .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cf461a3583be3baee5fd38ce356673f893f38b399a43dff8bfb9432ad31f9554 | shasum -a 256