Onder 2.12 Parket bij de Hoge Raad 2 juni 2017

Aanleiding voor deze prejudiciële vraag was een beschikking waarin een bedrijf (Snauwaert) werd opgedragen een aantal rackets waarop zij “beslag inzake namaak” had laten leggen, terug te geven aan een ander bedrijf (Leslee), op straffe van een dwangsom. Omdat Snauwaert niet aan de hoofveroordeling voldeed, werd haar een bevel tot betaling van een dwangsom betekend, gevolg door een uitvoerend beslag. Snauwaert ging tegen dat bevel in verzet bij de Belgische beslagrechter. Ter staving van dat verzet voerde zij aan dat het voor haar niet mogelijk was geweest de rackets terug te geven omdat de rackets inmiddels in beslag waren genomen op last van een onderzoeksrechter. De bevoegde beslagrechter wees het verzet af. In het door Snauwaert ingesteld hoger beroep tegen die beslissing, oordeelde het Hof van Beroep dat het niet-nakomen van de verplichting tot teruggave niet aan Snauwaert te wijten was, gelet op de inbeslagname van de rackets door de onderzoeksrechter. Volgens het hof betrof dit een toestand van overmacht waarvan het vaststellen geen betrekking heeft op de bevoegdheid de dwangsom op te heffen, te verminderen of de looptijd ervan op te schorten, bepaald in artikel 1385quinquies van het Belgische Gerechtelijk Wetboek (= art. 611d Rv). Het hof oordeelde dus dat, ingevolge de vastgestelde onmogelijkheid om te voldoen aan de verplichting tot teruggave van de rackets, de dwangsom niet was verbeurd en dat het uitvoerend beslag onmiddellijk moest worden opgeheven. Leslee stelde tegen dit arrest cassatieberoep in, waarin zij zich onder meer beriep op schending van art. 1385quinquies, waarin de bepalingen van art. 4 van de Eenvormige Wet betreffende de dwangsom zijn opgenomen. Het Belgische Hof van Cassatie zag hierin aanleiding om voornoemde prejudiciële vraag te stellen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e3d29e913e13df5db6d68ce05150874001637cbeeffafcfb2a6a1655fd0afee8 | shasum -a 256