Onder 3.20 Parket bij de Hoge Raad 9 juni 2017

In de conclusie in de hoofdzaak is besproken (punt 3.2.46-3.2.47) dat [betrokkene 2] c.s. niet met zoveel woorden hebben aangevoerd dat de vergelijking van het pensioen onder de Pensioenregeling 1999 in de situatie mét en de situatie zonder waarde inbreng, onzuiver was omdat bij de variant zonder waarde inbreng niet werd meegenomen het tot dan toe opgebouwde, gegarandeerd pensioen, maar dat het hof dit zelfstandig uit de stukken kon afleiden. Opgemerkt is dat in één oogopslag duidelijk is dat aan de voorbeeldberekeningen de door het hof benoemde onzuiverheid kleeft en dat het signaleren en benoemen van deze onzuiverheid paste bij de stellingen van [betrokkene 2] c.s. Die hielden immers ook in dat [verweerster] hen onjuist had voorgelicht c.q. niet had gewaarschuwd voor de gevolgen van de waarde inbreng van het opgebouwde pensioen in de nieuwe pensioenregeling. Die laatste stelling bracht mee dat het hof ook moest beoordelen welke informatie [verweerster], handelend als goed werkgever, op dat punt aan [betrokkene 2] c.s. moest verschaffen. Van een verboden aanvulling van feiten dan wel van het aanvullen van rechtsfeiten is dan ook geen sprake. Binnen de grenzen van de rechtsstrijd stond het het hof immers vrij om alle behoorlijk te zijner kennis gebrachte en ten processe gebleken feiten en omstandigheden in zijn beoordeling te betrekken en had het de vrijheid daaraan zijn eigen conclusies te verbinden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5e2ec565d14b6cb353d13c7913cb46a9706451a6f72bc140cf3b55dd8150c79a | shasum -a 256