Onder 3.41 Parket bij de Hoge Raad 9 juni 2017

Nu in de hoofdzaak het schadevergoedingsdebat nog geheel openlag, mocht [eiseres] erop vertrouwen dat de vrijwaringszaak aangehouden zou worden tot de uitspraak in de schadestaatprocedure, waarna zij – indien nodig – in de vrijwaringsprocedure nog schadevergoedingsrechtelijke verweren zou kunnen voeren. Het onderdeel voert dan ook terecht aan dat het hof door, zonder voorafgaande aankondiging, de vordering van [verweerster] in de vrijwaringszaak toe te wijzen maar in de hoofdzaak naar de schadestaatprocedure te verwijzen, een ontoelaatbare verrassingsbeslissing heeft gegeven en het beginsel van hoor en wederhoor heeft geschonden. Hier is een parallel te trekken met de jurisprudentie over de vraag of de rechter de schade ook direct mag begroten wanneer slechts schadevergoeding op te maken bij staat is gevorderd. Volgens vaste rechtspraak is dit toegestaan, voor zover dat mogelijk is in het licht van het debat van partijen en met in achtneming van het contradictoire beginsel (hoor en wederhoor) . Is echter uitsluitend schadevergoeding op te maken bij staat gevorderd én blijft het partijdebat vervolgens ook beperkt tot bijvoorbeeld de grondslag van de aansprakelijkheid, dan mag de rechter niet direct de schade begroten zonder partijen eerst in de gelegenheid te stellen zich hierover uit te laten. Onmiddellijke begroting zou in een dergelijk geval neerkomen op een - verboden - verrassingsbeslissing.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5e2ec565d14b6cb353d13c7913cb46a9706451a6f72bc140cf3b55dd8150c79a | shasum -a 256