Onder 3.2.6 Parket bij de Hoge Raad 9 juni 2017

In cassatie staat niet meer ter discussie dat [eiser] ten aanzien van ‘keuze 1’, de overstap van Eindloonregeling naar de Pensioenregeling 1999, aan haar uit het goed werkgeverschap voortvloeiende zorgplicht heeft voldaan. Het hof heeft immers – in cassatie onbestreden – geoordeeld dat [eiser] in de gegeven omstandigheden niet gehouden was tot het (doen) verstrekken van meer of andere inlichtingen over de nieuwe pensioenregeling dan zij (al dan niet via [betrokkene 1]) heeft gedaan. In het bijzonder behoefde [eiser] niet te waarschuwen voor het verschil tussen de bestaande gegarandeerde pensioenuitkering en de in te voeren beschikbare premie-regeling, waarbij de pensioenuitkering afhankelijk zou worden van beleggingsresultaat, gemiddelde levensverwachting en rekenrente per datum pensioen en de daaraan verbonden risico’s. [eiser] mocht [verweerders] daarmee genoegzaam bekend veronderstellen dan wel mocht hen in staat achten zelf door te vragen en/of onderzoek te doen naar de aard van de voorgestelde pensioenregeling (rov. 13). Bij dit oordeel heeft het hof in aanmerking genomen dat [verweerders] ten tijde van de overstap ervaren assistent-accountants waren, die uit hoofde van hun functie en de daarbij behorende kennis en ervaring, geacht mochten worden voldoende bekend te zijn met de risico’s om de nieuwe pensioenregeling op haar merites te kunnen beoordelen, eventueel na over deze risico’s desgewenst nadere vragen te hebben gesteld aan [eiser] of [betrokkene 1] of een derde. Het hof heeft voorts in aanmerking genomen dat [verweerders] ruim (enkele jaren) de tijd hebben gehad de nieuwe, voorgestelde pensioenregeling te onderzoeken en dat zij ruimschoots de gelegenheid hebben gehad vragen over de regeling te stellen, waarbij [eiser] [betrokkene 1] had ingeschakeld als deskundige pensioenadviseur (zie met name rov. 5-7 en 9).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7a3c14325e426d36f9617bcca5c2a1a57df50dc717115650ceb2c1776525f98c | shasum -a 256