Onder 3.2.16 Parket bij de Hoge Raad 9 juni 2017

Vergelijk voor het verschil tussen ‘weten’ en ‘daadwerkelijk realiseren’ ook het arrest van de Hoge Raad van 12 oktober 2012, JAR 2012/292. In die zaak ging het over een tussen werkgever en werknemer gesloten beëindigingsovereenkomst. De werknemer beschikte ten tijde van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst over personeelsopties en kwam er enige tijd na het sluiten van de overeenkomst achter dat deze uit zijn effectendepot waren verwijderd wat betekent dat deze feitelijk niet meer konden worden uitgeoefend. De werknemer maakt daartegen bezwaar. Naar het oordeel van het hof was het uitoefenen van de opties na afloop van de arbeidsovereenkomst onderhandelbaar. Door de werknemer niet op het vervallen van de optierechten te wijzen, heeft de werkgever naar het oordeel van het hof in strijd met zijn verplichtingen als goed werkgever gehandeld. Daarbij acht het hof niet van belang of uit de (eerder) aan de werknemer ter hand gestelde stukken volgde dat de opties zouden vervallen bij het einde van de arbeidsovereenkomst. Ook als de werknemer wist dat de opties zouden vervallen had de werkgever dat ter sprake moeten brengen, nu de werknemer zich dat tijdens de onderhandelingen kennelijk niet realiseerde (anders had hij de opties wel ter sprake gebracht) en de werkgever er geen belang bij had dat de werknemer zijn opties niet uitoefende omdat het uitoefenen van de opties voor de werkgever geen financiële nadelen had, maar voor de werknemer wel een financieel voordeel kon opleveren. De Hoge Raad verwierp het tegen het arrest van het hof gerichte cassatieberoep, dat mede klachten bevatte tegen het hiervoor weergegeven oordeel van het hof, met toepassing van art. 81 RO. A-G Spier merkte ten aanzien van deze klachten het volgende op:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7a3c14325e426d36f9617bcca5c2a1a57df50dc717115650ceb2c1776525f98c | shasum -a 256