Onder 3.1.20 Parket bij de Hoge Raad 9 juni 2017

Voorts gaan beide subonderdelen uit van een onjuiste lezing van rov. 16. Het hof heeft in die overweging niet geoordeeld dat [eiser] had moeten aantonen dat [verweerders] in 2002 met de totale (beweerdelijke) geleden schade bekend zou zijn geweest of dat [eiser] een onderscheid had moeten maken tussen bekendheid met de schade ten gevolge van de waardeoverdracht enerzijds en bekendheid met de schade ten gevolge van de overstap naar de pensioenregeling sec anderzijds. Het hof heeft in rov. 16 slechts geoordeeld dat [eiser] (in de MvA punt 13) onvoldoende heeft gesteld op welk moment [verweerders] bekend is geworden met (enige) schade als gevolg van de waardeoverdracht. Aangezien het hof in de voorgaande rechtsoverwegingen al tot de slotsom was gekomen dat ten aanzien van de overstap naar de pensioenregeling sec geen sprake was van een zorgplichtschending van [eiser], behoefde het beroep op verjaring in zoverre niet meer te worden beoordeeld. Het hof kon in rov. 16 dan ook volstaan met het oordeel dat [eiser] onvoldoende heeft gesteld op welk moment [verweerders] bekend is geworden met de schade als gevolg van de waardeoverdracht. Overigens hebben partijen, anders dan subonderdeel I.4 veronderstelt, wel een onderscheid gemaakt tussen de overstap naar de pensioenregeling sec en de waardeoverdracht als separate schadeveroorzakende gebeurtenissen. De klacht dat het hof buiten het partijdebat is getreden en een ontoelaatbare verrassingsbeslissing heeft gegeven, omdat partijen een dergelijk onderscheid niet zouden hebben gemaakt, is dan ook tevergeefs voorgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7a3c14325e426d36f9617bcca5c2a1a57df50dc717115650ceb2c1776525f98c | shasum -a 256