Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 9 juni 2017

Onder I.1.2 klaagt [eiser] dat het hof heeft miskend dat in het kader van de waarschuwingsplicht van [verweerder] niet kon worden volstaan met de (vage) mededeling dat de vervanging van enkel de dynamo - dus zonder tevens de spanrollen en de multiriem te vervangen - “niet aangewezen is”, althans voor een “adequate reparatie niet volstond” en zeker niet met de nog vagere, niet nader onderbouwde mededeling dat bij de vervanging van de dynamo ook de spanrollen en de multiriem “moeten” worden vervangen. [eiser] heeft hier achtereenvolgens het oog op de waarschuwingsplicht zoals deze door het hof in rov. 3.7, respectievelijk in de in het dictum van het tussenarrest opgenomen bewijsopdracht is geformuleerd. Op deze klacht voortbouwend, stelt [eiser] onder I.1.3 dat het hof heeft miskend dat de waarschuwingsplicht meebracht dat [verweerder] hem in duidelijke bewoordingen erop had moeten wijzen dat het niet mee vervangen van de spanrollen en de multiriem een groot risico met zich bracht, dan wel dat het (vrijwel) zeker was dat de gehele motor stuk zou gaan. Dat laatste was volgens het subonderdeel nu juist het specifieke risico dat aan de onjuiste opdracht kleefde, waarop [verweerder] [eiser] in duidelijke bewoordingen had moeten wijzen. De bewijsopdracht had op die waarschuwingsplicht moeten aansluiten. ’s Hofs andersluidend oordeel getuigt van een onjuiste rechtsopvatting ter zake van (de strekking van) art. 7:754 BW. Onder I.1.4 klaagt [eiser] dat ’s hofs oordeel onbegrijpelijk en onvoldoende gemotiveerd is in het licht van de eerder onder I.1.1 genoemde omstandigheden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa8bf6a93b426f599af25c6541eeebc3921c39055e1577548881ee3b29e334e6 | shasum -a 256