Onder 3.5 Parket bij de Hoge Raad 9 juni 2017

Bij de beoordeling van deze klachten stel ik voorop dat de enkele omstandigheid dat het hof de waarschuwingsplicht van [verweerder] uit art. 6:248 lid 1 BW in plaats van art. 7:754 heeft afgeleid, niet impliceert dat het hof van opvatting zou zijn geweest dat [verweerder] , ook zonder [eiser] in voldoende duidelijke bewoordingen op de specifieke risico’s van het niet mede vervangen van de multiriem en de spanrollen te wijzen, aan zijn waarschuwingsplicht kon voldoen. Daarbij is mede van belang dat, waar het hof kennelijk de in art. 6:248 lid 1 BW genoemde eisen van redelijkheid en billijkheid beslissend heeft geacht, ook de waarschuwingsplicht van art. 7:754 BW, voor zover zij de precontractuele fase betreft (“De aannemer is bij het aangaan of het uitvoeren van de overeenkomst verplicht de opdrachtgever te waarschuwen voor onjuistheden in de opdracht voor zover hij deze kende of redelijkerwijs behoorde te kennen (…).” ; onderstreping toegevoegd; LK), in de eisen van redelijkheid en billijkheid wortelt . Waar het hof, ook indien het aan art. 7:754 BW zou hebben voorbijgezien, zich kennelijk bewust was dat het in elk geval aan de hand van de eisen van redelijkheid en billijkheid diende te beoordelen of [verweerder] onder de omstandigheden van het geval [eiser] voldoende duidelijk en specifiek heeft gewaarschuwd, valt niet zonder meer in te zien dat het hof noodzakelijkerwijs tot een ander resultaat is gekomen dan uit art. 7:754 BW voortvloeit en dat het hof een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de gelding en de omvang van de precontractuele waarschuwingsplicht van [verweerder] kan worden verweten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa8bf6a93b426f599af25c6541eeebc3921c39055e1577548881ee3b29e334e6 | shasum -a 256